Genghis goes boating

Water crossing at Khwai
Advertenties

Definitely no bridge over the river Khwai!

Nu de oudjes geditched zijn, kan ons avontuur opnieuw van start gaan. Een jaartje ouder en wijzer?

Nee, niet echt. We beginnen wat overmoedig en trekken onmiddellijk naar de Khwai Concession, grenzend aan Moremi NP, Botswana. Na enkele uren hotsen en botsen op een verschrikkelijke weg, stellen we vast dat onze knalpot is losgekomen van de vibraties. Een tegenvaller, maar met behulp van enkele tie straps, hangen we alles netjes weer in positie. Aangekomen op de camp site komen we te weten dat we moeten betalen in het dorp, 20 km verderop. Algauw stellen we vast dat er tussen de campsite en het dorp Khwai, een mooie rivier ligt. Omdat er niet echt betrouwbare mensen te bespeuren vallen, waden we tussen de hippo’s en de crocs om te zien hoe diep het water is. Behoorlijk diep blijkt dus… Met knikkende knieën en een pak in de broek steken we de rivier over. Low gear, 2e versnelling en een boeggolf creëren met de bumper zegt het handboek. Whatever that means… De eerste vijf meter zijn niet te diep, maar daarna begint het echte werk. Algauw stroomt het water over de capot en met de ramen open stroomt de rivier Genghis binnen. Gelukkig ploegen we mooi tot aan de overkant, zonder ook maar eens het gevoel te krijgen dat we vastzitten. Moesten we dit gefilmd hebben, was het zeker een mooi Youtube filmpke geweest, maar van de nervositeit vergeten we het te filmen. Later zouden we nog river crossings filmen, al zijn deze niet zo spectaculair geweest als de eerste. Na ons kwam er een andere auto toe (persoonlijk vind ik zijnen bow wave een beetje mislukt, hij komt te snel)

IMG_1915

Het leuke aan Khwai is dat het privégebied is en dus kunnen we 24/7 gamedriven. We kochten dan ook een joekel van een spotlight in Maun om te gaan nightdriven.

IMG_1356

IMG_1604

Nog geen 10 km van onze campsite en zoekend naar ons spotlight (het begin te schemeren) rijden we op een uitstekend boomstammetje. Band perte-totale. Maar geen nood daarvoor bestaan reservewielen, Het plezier is er dan wat af, zeker na een mock-charge van een olifant. Een olifant tegenkomen in het midden van de nacht is toch wel een andere ervaring dan overdag, zeker als we vaststellen dat geen enkele olifant wild wordt van verblind te worden door ons spotlight. We zien een luipaard in een boom zitten (denken we), maar slagen er niet in om dichter te komen om het te bevestigen. We willen geen risico’s nemen met onze banden.

‘s Nachts wordt het leuk, op de campsite zien we hyena en honey badger passeren.

IMG_2106

De volgende ochtend worden we wakker en zien we dat de auto verdacht scheef staat. Onze rechter achterband heeft het ook begeven en staat nagenoeg plat. Gelukkig is het een slow leak en kunnen we opnieuw op weg na opblazen. Even wachten tot de olifant van de kampeerplaats is vertrokken en dan rijden, opblazen, rijden, opblazen, rijden,…

IMG_1493 

Terug in Maun vinden we een superprofessionele garage en laten de knalpot herstellen en kopen we twee nieuwe banden. Jammer genoeg erg duur in zuidelijk Afrika, maar nu hebben we een tweede reservewiel just in case.

Er was eens lang geleden…

Het is al een beetje lang geleden dat we nog eens iets op onze blog geschreven hebben, en dit vooral omdat we van 26/05 – 21/06 heel wat bezoek hebben gehad:

Eerst kwamen Mama en Barbara, die met ons reisden van Lusaka via Kafue NP (very remote and wild) naar Livingstone (Vic Falls, tijdens volle maan een lunar rainbow gezien en te voet rhino’’s gezien van dichtbij). Mama besloot om nog enkele dagen langer te blijven en we deden een snelle heen en terugtrip naar Hwange in Zimbabwe (vriendelijke mensen, roaring lions en buffels, buffels, buffels!). Onderweg heeft Delphine malaria gekregen, maar dat is allemaal goed gekomen dankzij de goede zorgen van iedereen.

Vervolgens, op mama’s laatste dag kwamen Ars en Bern om mee te reizen van Vic Falls naar Maun, met stops in Chobe (een van onze meest succesvolle game drives ooit: olifanten, giraffen, luipaard, leeuwen, hyena, buffels, hippo’s, crocs,…), Gweta (prachtige zoutpannen met errond Baobabs en traditional food) en Maun (de Delta eindelijk gezien from within!).

We waren heel blij om iedereen nog eens terug te zien. Tot nu toe het enige dat we missen zijn onze familie en vrienden, al had ik gisteren wel even goesting in frietjes met special saus.

Enkele foto’s:

1

IMG_8433 IMG_8449

IMG_8479 IMG_8501

IMG_8756

IMG_8827 IMG_8877

IMG_8917

IMG_8977

IMG_8992IMG_9035IMG_9128IMG_9245IMG_9294

IMG_0059IMG_0141

IMG_0117

20

IMG_0188

IMG_0224IMG_0574

IMG_0731

IMG_0762

IMG_0840 IMG_0886IMG_1159

IMG_9456

The bush and the city

Een hele tijd geleden dat we nog iets hebben gepost, maar we hebben het erg druk met genieten van het leven! en de technologie laat het ook afweten…

Sinds CKGR hebben we:

  • Een black mamba onthoofd (oeps) met Genghis

  • Genghis een onderhoud gegeven in Maun
  • Uitgegaan in de Sports Bar
  • Delphine is naar de kapper geweest
  • Onze goedkoopste maaltijd tot nu 1,5EUR op de parking van de Toyota garage in Maun (pap, saus, beef seswaa en butter nut squash)
  • 4 grote en vette mannetjesleeuwen gezien in Savute

  • Vaak gratis gekampeerd, of toch de prijs naar beneden gekregen
  • Een schokdemper gebroken op weg naar Kasane
  • en we werden door het olifantenverkeer achter onze auto wakker gehouden op de Senyati camp site

We zijn nog altijd heel erg tevreden in ons daktentje en kijken uit naar reizen in Zambia, duidelijk een afrikaanser land

  • Grenscontrole duurt zo’n twee uur in Zambia en maar liefst zes kantoortjes moeten bezocht worden: immigratie, douane, carbon tax, council tax, toll, third party insurance

  • Grenscontrole kost jammer genoeg 250USD, sommige kantoortjes willen enkel dollars andere alleen maar lokale Kwachas
  • Als we stoppen langs de weg worden we onmiddellijk omsingeld door fruit en groente verkopers die de indruk hebben dat we van alles wat ze verkopen min 10 kg nodig hebben

  • We doen onze was hier zelf, in een waterdichte zak laten we onze kleren met water en zeep klotsen op het dak van de auto gedurende een dag en hop, propere kleren
  • In Livingstone ontmoetten we Zoe en Lee opnieuw, sympathiek Australiers. Vooral als irritante Laurens opdaagt en de VAT69 werd geopend
  • Hier zaten we op moment van de post, de hond is geleend voor de foto:

Into the wild

Het volgende nationaal park op ons programma is het Central Kalahari Game Reserve (CKGR) gelegen in centraal-Botswana. In het park zijn helemaal geen faciliteiten. Je moet dus je eten en water zelf voorzien. Onze eerste halte was dan ook het stadje Ghanzi, waar we ons zouden bevoorraden en de camp sites vastleggen voor in CKGR. In plaats van de autostrade te nemen (een beetje omweg) zagen we op de kaart een zandweggetje, dat recht op recht in Ghanzi zou uitkomen. Genghis heeft geen probleem met zand en het werd uiteindelijk een mooie tocht, waarbij we vergezeld werden door talrijke struisvogels, stokstaartjes en steenbokken.

`s Middags hebben we idyllisch geluncht tussen de koetjes en opnieuw een broodje gebakken.

Tegen 5 uur verlieten we het zandspoor, we hadden die dag trouwens nog niemand tegengekomen, en kampeerden in de bush.

CKGR begon veelbelovend. `s Nachts hoorden we de leeuwen brullen rond onze campsite. We stonden zeer vroeg op en dat werd beloond door een ontmoeting met 7 leeuwen, die wat aan het spelen waren.

Ze ambeteerden niet alleen elkaar, maar ook de wildebeesten.

We zagen opnieuw cheetah`s.

We genoten elke dag van een prachtige zonsopgang en zonsondergang.

Ook in dit park ontmoetten we opnieuw vriendelijke mensen. We dronken een sundowner met enkele mannen die een vrijgezellenfeest vierden in CKGR. Z-Afrikaanse vrijgezellenfeesten gaan er blijkbaar stevig aan toe. De bruidegom-to-be werd onder andere aan een touw achter een auto meegesleept, gebrandmerkt,… en hij stond vol littekens.

Een andere avond werden we uitgenodigd door de sympathieke Oki, Jacky, Wim en Marius om bij hun te barbecuen.

Namibische, Botswaanse of Zuid-Afrikaanse leeuwen?

We hebben uiteindelijk ongeveer 1 week doorgebracht in het Kgalagadi transfrontier park. Het park is ontstaan door een verbond van de drie omliggende landen. Hoewel er geclaimd wordt dat ze samen het park managen, merk je toch duideliijk verschillen tussen bijvoorbeeld de Zuid-Afrikaanse en Botswaanse campsites. Door de paasvakantie in Zuid-Afrika was het erg druk en niet eenvoudig een campsite vast te leggen. We konden nog een nacht op het Zuid-Afrikaanse Twee Rivieren camp doorbrengen, maar daarna was alles volzet en was er echt geen mogelijkheid om nog in het park te logeren. Zuid-Afrika was niet te vermurwen, maar Botswana is uiteindelijk toch gezwicht voor onze smeekbede. We konden kamperen op het 500m verder gelegen Botswaanse Two Rivers camp. Fully booked zoals altijd in Botswana, tot als je eraan komt en dan blijkt dat er geen kat is. In het Zuid-Afrikaanse kamp zijn er laundry facilities, zalige propere douches, zeep, enz. In het Botswaanse kamp is er … niets. We gingen ons dan ook telkens douchen in Zuid-Afrika om dan in het rustige Botswana te gaan slapen tussen de wilde dieren (in tegenstelling tot Z-Afrika is de camp site niet omheind).

 

 IMG_6051IMG_5983

De Botswanen zijn in ieder geval leuk gezelschap. Elke dag gingen we langs bij de mannen van de douane en de rangers voor een babbeltje. We voelden ons daar al goed thuis! Zo was er bijvoorbeeld de gay politieman die, een blik werpend op onze nokia, dramatisch uitriep “Oh my God, your phone is soooooooooooooo nineties” (met bijhorend handje), terwijl hij met zijn belachelijk grote tablet PC aan zijn oor zat. Hilariteit alom aan de Botswana kant! De balie van de Zuid-Afrikaanse politie is er recht tegenover, maar die zijn toch wat serieuzer. Grappig is ook dat de kuisvrouw de rechterkant van het gebouw met warm water uit de Z-Afrikaanse kraan kuist, terwijl ze de waterkoker moet opzetten om de Botswaanse helft van de vloer te poetsen.

Op een avond (in Z-Afrika) weren we opgeschrikt door een Amerikaanse stem:”If I would compare Carl to a vegetable, he would totally be a butternut squash”. Huh? Het bleek toch over een andere Karl te gaan en algauw werden we uitgenodigd door de groep sympathieke jonge mensen die net een huwelijksfeest hadden bijgewoond (Amerikanen, Zweden en Zuid-Afrikanen) om met hun mee te eten. Het werd een superleuke (en late) avond.

We hebben uiteraard nog mooie game drives gedaan en onder andere een aantal prachtige leeuwen gezien. Toen ik (Delphine) achter een boom neerhurkte om een plasje te doen, kwam er echter een minder leuke ontmoeting. Ik stond oog in oog met een pofadder, een erg giftige slang, die zich al klaar maakte om aan te vallen en dreigend begon te hissen. Gelukkig kan ik heel hard schreeuwen en rennen (jaja, zelfs met mijn broek op mijn enkels) en is het arme beest waarschijnlijk nog meer verschoten dan ik zelf.

Kgalagadi was in ieder geval de moeite en nu trekken we verder het prachtige Botswana in.