Er was eens lang geleden…

Het is al een beetje lang geleden dat we nog eens iets op onze blog geschreven hebben, en dit vooral omdat we van 26/05 – 21/06 heel wat bezoek hebben gehad:

Eerst kwamen Mama en Barbara, die met ons reisden van Lusaka via Kafue NP (very remote and wild) naar Livingstone (Vic Falls, tijdens volle maan een lunar rainbow gezien en te voet rhino’’s gezien van dichtbij). Mama besloot om nog enkele dagen langer te blijven en we deden een snelle heen en terugtrip naar Hwange in Zimbabwe (vriendelijke mensen, roaring lions en buffels, buffels, buffels!). Onderweg heeft Delphine malaria gekregen, maar dat is allemaal goed gekomen dankzij de goede zorgen van iedereen.

Vervolgens, op mama’s laatste dag kwamen Ars en Bern om mee te reizen van Vic Falls naar Maun, met stops in Chobe (een van onze meest succesvolle game drives ooit: olifanten, giraffen, luipaard, leeuwen, hyena, buffels, hippo’s, crocs,…), Gweta (prachtige zoutpannen met errond Baobabs en traditional food) en Maun (de Delta eindelijk gezien from within!).

We waren heel blij om iedereen nog eens terug te zien. Tot nu toe het enige dat we missen zijn onze familie en vrienden, al had ik gisteren wel even goesting in frietjes met special saus.

Enkele foto’s:

1

IMG_8433 IMG_8449

IMG_8479 IMG_8501

IMG_8756

IMG_8827 IMG_8877

IMG_8917

IMG_8977

IMG_8992IMG_9035IMG_9128IMG_9245IMG_9294

IMG_0059IMG_0141

IMG_0117

20

IMG_0188

IMG_0224IMG_0574

IMG_0731

IMG_0762

IMG_0840 IMG_0886IMG_1159

IMG_9456

Namibische, Botswaanse of Zuid-Afrikaanse leeuwen?

We hebben uiteindelijk ongeveer 1 week doorgebracht in het Kgalagadi transfrontier park. Het park is ontstaan door een verbond van de drie omliggende landen. Hoewel er geclaimd wordt dat ze samen het park managen, merk je toch duideliijk verschillen tussen bijvoorbeeld de Zuid-Afrikaanse en Botswaanse campsites. Door de paasvakantie in Zuid-Afrika was het erg druk en niet eenvoudig een campsite vast te leggen. We konden nog een nacht op het Zuid-Afrikaanse Twee Rivieren camp doorbrengen, maar daarna was alles volzet en was er echt geen mogelijkheid om nog in het park te logeren. Zuid-Afrika was niet te vermurwen, maar Botswana is uiteindelijk toch gezwicht voor onze smeekbede. We konden kamperen op het 500m verder gelegen Botswaanse Two Rivers camp. Fully booked zoals altijd in Botswana, tot als je eraan komt en dan blijkt dat er geen kat is. In het Zuid-Afrikaanse kamp zijn er laundry facilities, zalige propere douches, zeep, enz. In het Botswaanse kamp is er … niets. We gingen ons dan ook telkens douchen in Zuid-Afrika om dan in het rustige Botswana te gaan slapen tussen de wilde dieren (in tegenstelling tot Z-Afrika is de camp site niet omheind).

 

 IMG_6051IMG_5983

De Botswanen zijn in ieder geval leuk gezelschap. Elke dag gingen we langs bij de mannen van de douane en de rangers voor een babbeltje. We voelden ons daar al goed thuis! Zo was er bijvoorbeeld de gay politieman die, een blik werpend op onze nokia, dramatisch uitriep “Oh my God, your phone is soooooooooooooo nineties” (met bijhorend handje), terwijl hij met zijn belachelijk grote tablet PC aan zijn oor zat. Hilariteit alom aan de Botswana kant! De balie van de Zuid-Afrikaanse politie is er recht tegenover, maar die zijn toch wat serieuzer. Grappig is ook dat de kuisvrouw de rechterkant van het gebouw met warm water uit de Z-Afrikaanse kraan kuist, terwijl ze de waterkoker moet opzetten om de Botswaanse helft van de vloer te poetsen.

Op een avond (in Z-Afrika) weren we opgeschrikt door een Amerikaanse stem:”If I would compare Carl to a vegetable, he would totally be a butternut squash”. Huh? Het bleek toch over een andere Karl te gaan en algauw werden we uitgenodigd door de groep sympathieke jonge mensen die net een huwelijksfeest hadden bijgewoond (Amerikanen, Zweden en Zuid-Afrikanen) om met hun mee te eten. Het werd een superleuke (en late) avond.

We hebben uiteraard nog mooie game drives gedaan en onder andere een aantal prachtige leeuwen gezien. Toen ik (Delphine) achter een boom neerhurkte om een plasje te doen, kwam er echter een minder leuke ontmoeting. Ik stond oog in oog met een pofadder, een erg giftige slang, die zich al klaar maakte om aan te vallen en dreigend begon te hissen. Gelukkig kan ik heel hard schreeuwen en rennen (jaja, zelfs met mijn broek op mijn enkels) en is het arme beest waarschijnlijk nog meer verschoten dan ik zelf.

Kgalagadi was in ieder geval de moeite en nu trekken we verder het prachtige Botswana in.